Persoonlijk, Uit het leven gegrepen.

En dan stort je wereld echt even in…

Ook al speelde het al tijden en wisten we sinds een week of twee dat het er echt aan zat te komen, toch had ik een flink kut-ik-moet-huilen-maar-ik-wil-niet-momentje toen mijn moeder mij vanmiddag op het werk belde. “Je vader wordt aanstaande maandag opgenomen in het verzorgingstehuis…”

Kut met Peren

Het gaat al tijden slecht met mijn vader. Het is nu om en nabij 3 jaar geleden dat er uit allerlei onderzoeken naar voren kwam dat mijn vader met de hoerige kutkloteziekte Alzheimer kampte. Man man man wat is die man in 3 jaar(tjes) tijd kei- en keihard achteruit gegaan. Van een vrolijke, grappige, altijd hard werkende, amicale man – naar een donkere, in elkaar gekropen, mopperige, niets meer kunnend oud opaatje. En met niets meer kunnen, bedoel ik ook écht niets meer kunnen. Lees verder

Advertenties
Standaard
Persoonlijk, Uit het leven gegrepen.

Kluswoede in huize Miss Mar – Het is weer zover!

klussen met miss marDegenen die mij hebben meegemaakt in de tijd dat ik dit appartementje kocht, kunnen zich vast nog wel het geklus van Miss Mar herinneren… Moet haast wel. Ik werd destijds zelfs door menigeen (met een knipoog) beschuldigd van de bommeldingen bij de Ikea, want ik had 90% van mijn inboedel daar gekocht en was er vaker te vinden dan het vaste personeel zelf. En als er iets misging, dan vervloekte ik de Zweedse meubelgigant via de social media kanalen en dachten mijn social media vriendjes en vriendinnetjes meteen aan mij bij het lezen van de nieuwsberichten, maar dit terzijde.
Lees verder

Standaard
Persoonlijk, Uit het leven gegrepen.

Een rollercoaster zonder einde

roller-coasterTuurlijk, iedereen zit in zijn of haar leven weleens in een emotionele rollercoaster. Iedereen heeft weleens dikke vette pech en een periode van tegenslag na tegenslag. We verliezen allemaal dierbaren, we worden ziek, raken onze baan kwijt, staan diep donkerrood, krijgen een ernstig ongeluk en we zitten allemaal weleens diep in de put. Ieder zijn eigen leed en elk huisje z’n kruisje. Ik ben me daar terdege van bewust. Maar soms he? Heel soms (best vaak eigenlijk) denk ik dat dit leven ons niet gegund is. Tegenslag na tegenslag, teleurstelling na teleurstelling en hoe hard we ook vechten en hoe hevig we blijven hopen op een rustige, gewone, normale tijd (lees: een ‘burgerlijk’ leven zonder zorgen), het lijkt er maar niet van te komen. Het wordt ons keer op keer afgepakt. Een rollercoaster zonder einde…om misselijk van te worden.
Lees verder

Standaard
Uit het leven gegrepen.

Frustraties, je zal er maar vanaf moeten

Frustratie, je zal er maar vanaf moetenHet is al weer een tijd terug, maar soms heb je ineens zo’n moment dat je weer even je diepste frustraties van je af moet schrijven. Niet dat ik alleen blog als ik frustraties heb of kwijt moet, maar frustraties zijn wel vaak de drijfveer achter een verhaal. Laat dat hier ook zo zijn.

Respect of the Meh

Misschien denk je wel, daar heb je haar ook weer met haar gemekker. Soit. Mocht het zo zijn, heb je gewoon een keuze; of je leest door en respecteert mijn verhaal, mijn gevoel en mijn gedachtegangen, of je klikt nu op dat kruisje rechts bovenin je scherm en…. *ploep*
Goed, voor degenen die zijn gebleven, hier komt Miss Mar met haar blogstuk vol gemekker. Meh.

Lees verder

Standaard
Persoonlijk, Uit het leven gegrepen.

2014 – Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Nieuwe ronde, nieuwe kansenHèhè, eindelijk is het dan zo ver. Eindelijk is de allerlaatste fucking dag van dit ontzettende, gruwelijk mislukte jaar aangebroken. Ik dank God op mijn blote knietjes dat ik na vandaag weer een nieuwe kans mag krijgen. Vanaf morgen mag ik het opnieuw proberen om er MIJN jaar van te maken.

Elk oudjaar roep ik dat het komende jaar MIJN jaar gaat worden. In vele gevallen geloofde ik dat ook echt, was ik er heilig van overtuigd dat het alleen maar beter kon worden. Elk oudjaar denk ik weer dat het voorgaande jaar het meest afgrijselijke jaar allertijden was. Zo ook dit jaar. Lees verder

Standaard
Persoonlijk

Tok! Ik ben een kip

KipHet is alweer even geleden dat ik hier mijn gezicht heb laten zien, mijn pen over het papier liet glijden, of nee…mijn vingers over het toetsenbord liet dansen. Zie je? In zin 1 kan ik al bijna mijn hele blog proppen, want het gaat allemaal even niet. Ik lijk mijn woorden niet te kunnen vinden. Ik krijg het allemaal niet meer op een rijtje de laatste tijd. Ik ben boos, gefrustreerd, misschien wel woedend, maar bovenal ben ik enorm verdrietig.

Lees verder

Standaard