Mijn onbekende

De zon zakt en kleurt de hemel oranje-roze. Ik loop langs de waterlijn. Mijn blote voeten raken steeds het water. Het lijkt alsof de kleine golfjes met mijn voeten willen spelen.
Plots, terwijl ik langs de branding slenter met mijn gedachten bij afgelopen nacht, hoor ik iemand roepen. Ik kijk om, maar zie niemand. Misschien heb ik het mezelf ingebeeld. Misschien wilde ik het wel te graag, dat iemand mij riep.

Afgelopen nacht heb ik de nacht van mijn leven gehad. Totaal onverwacht. Nadat ik klaar was met werken gister ben ik met tegenzin met mijn collega meegegaan. Brenda was razend enthousiast over de salsa-avond die georganiseerd werd bij strandtent “de Branding”. Ik had geen zin. Ik was moe, had geen zin in druk gedoe, geen zin in andere mensen en al helemaal niet in mannen. Het was net een paar weken uit met Marc en ik zat nog in mijn chocola-etende-zakdoek-verslindende-zelfmedelijden-fase. Na lang tegenstribbelen van mij en haar aanhoudende enthousiasme heb ik besloten toch met haar mee te gaan. Al was het maar eventjes. Gewoon, één drankje.

Verveeld heb ik aan de bar gezeten. Starend naar de vrolijke, dansende menigte. Zwierende rokken, zomerse muziek, maar vooral veel verliefde paren. Bah.
Brenda stond zichzelf uiterst goed te vermaken op de dansvloer met een niet onaantrekkelijke man. Ik was blij dat zij het leuk had, maar het enige wat ik kon was proberen onopvallend te gapen en op mijn horloge kijken. Ik besloot te vertrekken. Ik betaalde onze drankjes, zei haar gedag en verliet de strandtent.

Eenmaal buiten voelde ik pas hoe zwoel de avond aanvoelde. Zo´n heerlijk zacht, zomers briesje raakte mijn huid. Het was aardedonker op het strand, de zee was rustig, geen wolk aan de hemel, alleen sterren en een heldere maan. De perfecte omstandigheden voor een mooie nacht-strandwandeling.
Ik deed op het terras van de strandtent mijn knellende schoenen uit. Plots hoorde ik een donkere mannenstem. “Ik heb jou binnen helemaal niet zien dansen, had je geen zin?” Verschrikt keek ik om en zag een prachtig gebruinde man, wit overhemd, volle bos met zwarte krullen en zijn ogen waren betoverend groen. Ik klapte dicht. Ik stamelde wat terug. Althans, ik deed een poging. Hij zag hoe onzeker ik werd en pakte geruststellend mijn arm. “Heb je anders wel zin om samen met mij een eindje te gaan wandelen op het strand?” Ik zuchtte. Hoe kan ik dat weigeren, dacht ik bij mezelf en stilletjes fluisterde ik: “Okee”.

Het was stil. We liepen, maar zeiden niks. Vluchtig dacht ik aan Marc en aan het feit dat ik eerder vanavond zo hard riep dat ik geen zin had in andere mannen. Toch was ik met hem meegegaan. Ik stond versteld van mezelf.
De eerste minuten kropen al zwijgend voorbij. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen tegen een wildvreemde. En dan nog zo´n knappe wildvreemde ook. Gelukkig stond hij iets steviger in zijn schoenen dan ikzelf en begon hij vragen te stellen. Na een paar minuten wandelen en kletsen, pakte hij mijn hand. Mijn hart sloeg een keer over. Ik werd nerveus, maar tevens rustig. Het voelde onwennig, maar ook fijn. Vertrouwd.
Hand in hand liepen we, al pratend, verder.

Hij stopte. “Zullen we hier even gaan zitten en de pracht en kracht van de zee aanschouwen?” vroeg hij. Dat deden we, maar al snel wendde hij zijn blik af van de zee en richtte hij deze op mij. We keken elkaar aan. We zeiden niks. Onze ogen spraken. Zijn hand liet de mijne los en hij legde hem teder in mijn nek. Heel langzaam zochten onze lippen elkaar. De meest passionele kus volgde. Seconden leken uren te duren. Hij was knap, zelfverzekerd, lief en hij kon nog onwijs goed zoenen ook.
De passionele kus liep uit op een hartstochtelijke vrijpartij. Het leek wel een droom.

Hij kuste me op mijn voorhoofd. “Bedankt voor deze prachtige nacht, mooie dame”, zei hij. Zonder om te kijken liep hij weg. Weg van ons, weg van het moment, weg van het strand. Hij was weg en pas toen realiseerde ik me dat ik helemaal niet eens wist hoe hij heette. Hij had me wel verteld dat hij gescheiden is en twee kinderen heeft, dat hij zijn eigen bedrijf heeft, dat hij een boot heeft, maar verder wist ik niks. Geen naam, geen adres, niks.

Ik loop verder het strand op en realiseer me dat ik vlakbij de plek ben waar ik afgelopen nacht hartstochtelijk heb gevreeën. Met hem. De onbekende man. Zal ik hem ooit nog eens zien? Voelde het voor hem net zo goed als voor mij?
Weer hoor ik geschreeuw. Beeldde ik het mezelf dan toch niet in? Ik kijk naar links, naar rechts en dan ineens…daar…in de schemering…een man.. met een wit overhemd, gebruinde huid, in de verte, zwaaiend. Het is ´m! Het is hem echt!

Mijn onbekende, mysterieuze man. Hij heet Ronald. Mijn Adonis. En onze zoon heet Rex.

 

 

Bovenstaand stuk heb ik ingestuurd en deed mee aan de Jaylen-Books-schrijfwedstrijd. Hetzelfde stuk is inmiddels gepubliceerd in Zomertijd #3 ´Korte verhalen´. Je kunt dit boek bestellen op http://www.jaylen-books.nl en de opbrengst gaat naar Kika.
Ik ben trots. Trots op mijn eerste echte publicatie. Het is tastbaar. Ik heb zojuist het boek in de brievenbus gekregen. Ik heb gevoeld, geroken, gestreeld en bewonderd. Yes!