Een paar stappen terug

Schrijven en backspacen, schrijven en backspacen, schrijven en backspacen, zo ben ik aan dit stuk begonnen. Niet omdat ik geen onderwerp heb, maar omdat mijn hoofd te vol met emoties zit, waardoor ik de juiste woorden niet goed en makkelijk op een rijtje krijg.
Nu dus poging nummer 638. Daar gaan we dan, denk ik.

Sommigen van jullie weten het al een poosje en voor anderen zal dit uit onverwachte hoek komen, maar Paul en ik zijn alweer een paar weken uit elkaar. De reden waarom ga en wil ik niet met jullie delen. Tenslotte is dat iets tussen hem en mij en dat wil ik graag zo houden. Toch wil ik deels mijn emoties met jullie delen.
Velen van mijn bloglezers hebben Paul en mij naar elkaar toe zien groeien en zelf heb ik door ´ons´ een hoop nieuwe contacten op gedaan in de wondere wereld der sociale media. Paul en ik kennen elkaar al best een poos, maar mede door het vriendschappelijke stalken zijn wij heel hecht geworden. Dat stalken had duidelijk zijn vruchten afgeworpen.
Toch heb ik een aantal weken terug besloten er een punt achter te zetten. Achter onze relatie, niet achter onze vriendschap. Toch, als ik heel eerlijk ben naar mijzelf en naar jullie, had ik daar direct spijt van, maar na lang praten hebben we samen besloten dat we eerst allebei ons eigen leventje op de rit moeten gaan krijgen, voordat er weer plek is voor een relatie tussen ons.
Klinkt meer dan logisch. Je kan immers pas echt van een ander houden en je liefde delen, als je van jezelf houdt.

Vervolgens gingen we gewoon verder waar we gebleven waren. Als vrienden.
Even ter verduidelijking zal ik een beeld proberen te schetsen; tijdens het stalken hadden wij dagelijks heel veel contact via de chat. Eenmaal in de relatie hadden wij dagelijks van ´s morgens vroeg tot ´s avonds laat via allerlei soorten wegen contact, maar vooral veel via viber (whatsapp, maar dan bellen). Avond na avond zaten we eindeloos te bellen met elkaar. Soms zelfs hele weekenden. Het leek gewoon alsof we naast elkaar zaten, alleen dan met zo´n 160 kilometer ertussen. We keken samen tv, maar ook dan met diezelfde 160 kilometer ertussen. We deden alles samen. Echt alles. Toen ik een einde maakte aan onze relatie, realiseerde ik me hoe verslaafd ik daaraan was. En nog steeds. Hij ook. We besloten als vrienden verder te gaan en gingen, tevergeefs, op dezelfde voet verder.

Paul laat mij vlammen. Hij gelooft in mijn kunnen. Hij gelooft in mijn talenten en kan als geen ander mij motiveren. Hij begrijpt mij. Hij begrijpt waar ik mee bezig ben, waar ik naartoe wil, wat ik wil bereiken, maar ook wat er momenteel allemaal speelt in mijn leven. Ik hoefde maar te sniffen en hij wist dat er iets was. Ik hoefde maar te brullen en ik kon mijn ei bij hem kwijt. Hij was er. Altijd.

Vandaag ontving ik een mail van hem. Ergens voelde ik het al aankomen, maar ik heb, eigenwijs als ik ben, mijn kop in het zand proberen te steken.
Het is te verwarrend. Er is nog teveel liefde van beide kanten, maar geen ruimte voor een relatie. De manier waarop wij met elkaar om bleven gaan schepte teveel verwachting bij beiden, maar vooral bij hem. En nu is hij zo dapper om voor zichzelf te kiezen en een paar stappen terug te doen. Even geen contact meer en onszelf proberen los te weken van elkaar. Hij kiest voor zichzelf om zijn leven weer op de rit te krijgen. Hij creëert ruimte voor zichzelf. Ik kan daar alleen maar mijn petje voor af nemen en diepe bewondering voor hebben.

Nu ikzelf. Ik ben er kapot van. Ook al weet ik diep van binnen dat zijn keuze de juiste is. Ik moet hier gewoon even mijn weg in zien te vinden, maar nu voelt het gewoonweg alsof ik in een diep zwart gat val. Probeer je maar eens voor te stellen dat je 24/7 contact hebt met elkaar. Dat je elkaar ´s morgens wakker belt, omdat je bang bent dat de ander zich anders verslaapt. Dat je, zodra je uit je werk gaat al blij bent dat je zo weer kunt bellen. Dat je alles wat je meemaakt op een dag, meteen met iemand kan delen. En ineens is dat weg. Leegte is het woord wat mijn emotie van nu het beste omschrijft. Totale leegte.
Ik hoor jullie denken; er zijn toch wel meer mensen waarbij je jouw ei bij kwijt kan? Ja, die zijn er zeer zeker en ik ben ook blij met die mensen. Maar ga jij eens, als kettingroker, van elke 5 minuten een sigaret naar eentje per dag. Dan word je toch ook stapeldol?

Een groot nadeel is dat mijn naasten, met wie ik dit soort dingen kan delen, niet om de hoek wonen en de benzineprijzen “sky high” zijn. Daarbij komt het feit dat ik redelijk op zwart zaad zit en dus niet even één, twee, drie de auto in spring om naar de andere kant van het land te rijden voor wat afleiding. Al zou ik dat natuurlijk heel graag willen. Dan hebben we ook nog de lichamelijke klachten, die het ook allemaal niet gemakkelijker maken.
Maar goed, ik moet hier gewoon even mijn weg in gaan vinden. Ik moet afleiding gaan zoeken. Ik moet zorgen dat de muren niet op mij afkomen. Ik moet mijzelf op mijn toekomst gaan richten. Vooral nu ik weet dat ik eerdaags de omscholing- en re-integratie-molen in stap. Toch kan ik dit niet typen zonder keihard te huilen, want hij, juist hij, begreep dat zo goed. Hij hielp me met alles en zijn enthousiasme motiveerde mij in alles wat ik ook maar wilde bereiken. Nu moet ik mijzelf zien te motiveren. Voorlopig, want ik loop nergens van weg. Ooit hebben hij en ik naar elkaar uitgesproken dat we, wat er ook gebeurt, elkaar nooit laten vallen. Onze vriendschap staat voorop. En daar strijd ik voor.
En geloof me als ik zeg; ik hou van die jongen en als hij deze afstand nodig heeft om zichzelf te kunnen vinden, dan heb ik er alles voor over.
Ik doe een paar stappen terug.

Take care, muppet. Blijf alsjeblieft goed voor jezelf zorgen. Pak het leven bij z´n lurven en ga vlammen. Weet dat ik er altijd voor je ben en zal zijn. Ik hou van je.