Dit jaar ´vierde´ ik Koninginnedag in Friesland. In fokking Friesland. Niet in een grote stad in Friesland. Nee, in een dorp. Een dorp, die maar liefst 750 inwoners telt. Nu moet ik bekennen dat ik niks met Koninginnedag heb. Mij te druk. Teveel mensen, teveel indrukken, teveel lawaai, te hysterisch gedrag, teveel oranje en oranje is nu eenmaal niet mijn kleur. Kortom, Koninginnedag vieren in een dorp als dit, is lang zo gek nog niet.
Zojuist hebben wij even een rondje gereden. We zijn even wezen tanken en onderwijl kreeg ik een korte rondleiding door de omgeving. Nou ja, rondleiding is een woord wat hier niet echt van toepassing is. Dit dorp is meer een straat. Een supermarkt hebben ze wel, maar ook hier is het woord supermarkt teveel van het goede. De buurtsuper past hier beter. Zo´n winkel die alles voor de hoofdprijs verkoopt, omdat je toch nergens anders terecht kan. Net als op de camping.
Het is zo groot als een huis. Geen groot huis. Nee, een kleiner dan gemiddeld huis. Een minihuisje. Het heeft niet eens de grootte van een gemiddeld rijtjeshuis in de Randstad. En nog erger, hij was niet eens open. Als je nu je boodschappen wilt binnenhalen, moet je minimaal 7 kilometer rijden.
De vraag was dan ook of het tankstation, waar we wilden tanken, wel open zou zijn. Ja, het is maandag (al voelt het als zondag) en nee, het is geen Christelijke feestdag. We gokten het er op. En…we hadden geluk. Het tankstation was open. Het voelt als een geluksdag.
De weg er naar toe was prachtig. Heerlijk rustig. Weinig verkeer. Enkel wat fietsers en motorrijders, die overduidelijk genoten van het prachtige weer. Ik snap dat wel, want het is ook eindelijk eens mooi weer. En ik begrijp ook wel dat ook Friezen, ook al zijn ze wat apart, best wat zonnestralen kunnen gebruiken.
Feestelijkheden, zoals vrijmarkten en andere Koninginnedag-achtige praktijken heb ik hier niet gezien. Vlaggen met wimpels waren het enige wat mij aan deze nationale feestdag deden denken. Waar de muziek vandaan kwam, waar wij deze morgen mee zijn gewekt is voor ons beiden nog een raadsel. En dat zal het blijven.
Toch heb ik al, vanaf de avond dat ik hier naartoe reed, het gevoel dat ik terug ben gereisd in de tijd. En niet een paar jaar, maar een paar decennia terug in de tijd. De tijd dat iedereen er nog bij liep als èchte boeren en boerinnen en iedereen reed met paard en wagen.
Eerst dacht ik nog, omdat ik hier in het donker naartoe reed, dat het wellicht zou meevallen als ik het bij daglicht zou aanschouwen. Toch is mijn gevoel niet veranderd. Ik blijf me dan ook steeds afvragen wat een jong volwassen man als Paul Geertsma zoekt in een dorp als OudeBildtzijl. Wat is toch de gedachtegang erachter? Hoe kan iemand met zijn volle verstand denken: `Ja, hier ga ik wonen´? Natuurlijk kan ik begrijpen dat je als gepensioneerde hier gaat zitten om te kunnen genieten van de stilte en de rust. Of dat je als agrariër of veehouder hier je bedrijf wilt vestigen, want er is ruimte genoeg. Maar damn, Paul, WAT DOE JE????!!!!
Toch heb ik genoten. Genoten van het weekend. Genoten van de jong volwassen man, die blijkbaar niet geheel bij z´n volle verstand is, maar ok. Ik ben gewoon stapel op hem. En dat hij ooit de verkeerde beslissing heeft genomen om hier te gaan wonen, kan hij waarschijnlijk ook niks aan doen. Ik noem het maar een vlaag van verstandsverbijstering. Ooit komt het weer goed. Ooit realiseert hij zich dat er in andere plaatsen wél Sonnema wordt verkocht op elke hoek van de straat. Nu is het alleen te hopen, dat hij dit zich realiseert vóórdat hij met pensioen gaat.
Ik ga vanavond weer naar huis. Terug naar de bewoonde wereld. Terug naar Holland. Althans, ik hoop dat ze het hek voor me openmaken bij de grens en dat ze niet al te moeilijk doen bij de paspoortcontrole.
Oant sjen, Fryslân!
Humor! Ze zijn trots dat Oudebildtzijl zich nu ook op internet kan presenteren als dorp. Beetje jammer dat de link je dan linkt naar...NIKS.
